gatoulitses

Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξουμε αυτή την άποψη ή έστω να διασφαλίσουμε ένα πιο σίγουρο μέλλον για τις φυλές που αγαπάμε.

1. Ας είμαστε ρεαλιστές

Ας μην αρνούμαστε πεισματικά τα ελαττώματα ή ιδιαίτερα γνωρίσματα της φυλής μας. Σίγουρα πολλές από τις «κατηγορίες» είναι αναληθείς ή υπερβολικές. Οι περισσότερες μάλλον, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα σκυλιά ποτέ δεν είναι επικίνδυνα.

Τα APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Dogo Argentino, Rottweiler και άλλα πολλά, έχουν εμπλακεί σε σκυλοκαυγάδες και σε επιθέσεις σε ανθρώπους, πολλές φορές με πολύ σοβαρές συνέπειες.

Μιλάμε για πολύ δυνατά σκυλιά, με μεγάλη επιμονή και «ξεροκεφαλιά».

Ας μη κάνουμε τα «στραβά μάτια» στα σημάδια τέτοιων συμπεριφορών και να θυμόμαστε πάντα πως τα σκυλιά αλλάζουν με την ενηλικίωση. Το γλυκούλικο, χαζοχαρούμενο, «φιλειρηνικό» κουταβάκι μπορεί να μην είναι τόσο «διαλλακτικό» όταν θα φτάσει τους 18 μήνες.

Μη παραβλέπετε τα σημάδια επιθετικότητας ως «μικρόελαττώματα» ή απλά να τα σημειώνετε ως λάθη και «βλακεία» του άλλου σκύλου και του άλλου ιδιοκτήτη.

Η συμπεριφορά έχει και κληρονομική διάθεση.

Για αυτό τον λόγο τα Retrievers (Θηραματοφόροι) ανακτούν το θήραμα, τα Pointers (Δείκτες) το δείχνουν και τα κυνηγόσκυλα το κυνηγούν. Τα APBT’s εκτράφηκαν χρόνια για να μάχονται με ταύρους και άλλα σκυλιά, το ίδιο τα Tosa Inu, τα Perro de presa Canario, κ.α. Όπως κάποια εκτράφηκαν σαν man stopers ταυτόχρονα (Fila, Rottweiler, Cane Corso, etc.).

Οι εκτροφείς μπορούν, εάν θέλουν, να μετριάσουν και να ελέγξουν αυτές τις συμπεριφορές μέσα από την επιλεκτική αναπαραγωγή. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να ενισχύουμε ΜΟΝΟ αυτούς τους εκτροφείς, που φροντίζουν να έχουν ισορροπημένα σκυλιά.

Βέβαια μην αφήνετε το καλό γενεαλογικό δέντρο και τον έγκριτο εκτροφέα να σας παρασύρει σε μια λανθασμένη αίσθηση ασφάλειας και σιγουριάς. Πάντα πρέπει να έχετε τα «μάτια ορθάνοιχτα».

2. Ας αποφύγουμε τα πάρκα και τις πλατείες με τα πολλά σκυλιά

Είναι υπέροχο ο σκύλος σου να παίζει και να συναναστρέφεται με δεκάδες άλλα σκυλιά, αλλά είναι εξίσου αφύσικο για κάποια ζώα. Στο πάρκο, πέρα από χαρές και παιχνίδια, θα ξεκινήσουν και καυγάδες.

Το APBT σας, Perro de pressa Canario σας, Fila Brasileiro σας κλπ., μπορεί να μην είναι αυτό που θα αρχίσει τον καυγά αλλά σίγουρα θα είναι αυτό που θα τον τελειώσει και με σοβαρές συνέπειες για το άλλο ζώο.

Μπορεί να μοιάζει άδικο το να αφαιρείτε από τον σκύλο σας αυτή την χαρά, αλλά είναι το ασφαλέστερο που μπορείτε να κάνετε για να έχετε καλό μέλλον. Ας περιοριστείτε σε βόλτες με σκυλιά που γνωρίζετε 100%, σε ελεγχόμενα μέρη και με τα «μάτια σας 14».

3. Λάβετε μέτρα

Τι και αν, παρ’ όλες τις προσπάθειες σας, ο σκύλος σας είναι επιθετικός σε ζώα ή ανθρώπους;

Μπορείτε να ρισκάρετε περιμένοντας πως θα εξελιχθεί ή μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιον επαγγελματία να σας βοηθήσει.

Επίσης βεβαιώνετε πως ο σκύλος σας ΠΟΤΕ δεν κυκλοφορεί ελεύθερος. Βεβαιώνετε πως δεν μπορεί να ξεφύγει από φράκτες, αυλές, μπαλκόνια και να προκαλέσει ατυχήματα και φροντίστε να το κάνετε σωστά γιατί μπορεί να μην έχετε δεύτερη ευκαιρία.

4. Η στείρωση βοηθά

Εκτός από το ότι θα ήταν καλύτερο να στειρώνουμε τα σκυλιά μας για να αντιμετωπίσουμε καλύτερα και το πρόβλημα των παρατημένων, ταλαιπωρημένων, αδέσποτων σκύλων, είναι και μια κίνηση που μπορεί να προσφέρει σε θέματα συμπεριφοράς και επιθετικότητας. Λιγότερη τεστοστερόνη, λιγότερη επιθετικότητα.

Ακόμα και πολλές θηλυκές, που «αγριεύουν» ιδιαίτερα τις μέρες της περιόδου, επωφελούνται από την στείρωση.

5. Πρώιμη κοινωνικοποίηση

Η κοινωνικοποίηση είναι απαραίτητη και σημαντική για κάθε κουτάβι. Ακόμα περισσότερο για τις φυλές που αναφέρομαι.

Οι πρώτοι μήνες της ζωής του κουταβιού και οι πρώτες εμπειρίες του είναι και αυτές που «σημαδεύουν» την εξέλιξη του αργότερα. Αυτοί οι πρώτοι μήνες μπορεί να κάνουν την διαφορά από ένα σκύλο που κινείτε και αντιδρά φιλικά σε άγνωστους ανθρώπους και ζώα, σε ένα σκύλο που είναι φοβικός, ντροπαλός, επιθετικός και απρόβλεπτος.

Ο σκύλος πρέπει να έρχεται σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και αρκετά σκυλιά, πάντα κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες.

6. Απαραίτητη η βασική υπακοή

Κάθε σκύλος πρέπει να γνωρίζει βασική υπακοή. Εντολές βασικές, που θα τον καθιστούν ελεγχόμενο. Πολύ περισσότερο φυλές όπως APBT, Perro de pressa Canario, Fila Brasileiro, Rottweiler, κλπ. Τα σκυλιά αυτά μπορούν εύκολα να φοβίσουν κάποιον μόνο και μόνο πηδώντας επάνω του και έτσι να δημιουργήσουν λανθασμένες εντυπώσεις που θα οδηγήσουν σε εχθρική αντιμετώπιση.

Το ότι μοιάζει εύκολη, δε σημαίνει πως είναι κιόλας!

Για αυτό τον λόγο καλό θα ήταν να θεωρούμε πως ένας καλός εκπαιδευτής μας είναι όσο απαραίτητος κι ένας καλός κτηνίατρος.

7. Καλή εντύπωση

Οι άνθρωποι προσέχουν αυτά τα σκυλιά κυρίως όταν κάνουν κάτι «κακό», κάτι που επιβεβαιώνει την φήμη τους. Σιγουρευτείτε πως ο σκύλος σας δίνει το καλό παράδειγμα!

Μη δίνετε αφορμή για σχόλια και παράπονα προσπαθώντας να επιδείξετε την ρώμη, το ταμπεραμέντο και τις «ικανότητες» του σκύλου σας απέναντι σε άλλα ζώα ή ανθρώπους.

Εσείς και ο σκύλος σας είστε οι πρεσβευτές της φυλής και αυτό σημαίνει extra ευθύνη και μεγάλη προσοχή.

Να επιδυκνείετε το πόσο ισορροπημένο και καλό χαρακτήρα έχει ο σκύλος σας, χωρίς να τον αφήνετε να γρυλίζει, αγριεύει, γαβγίζει προς τρίτους για να δείξετε τις «ικανότητες» του.

Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται τον φόβο προς τα σκυλιά, χρειάζονται τον σεβασμό και την αγάπη.

8. Ασχοληθείτε!

Ασχοληθείτε με τον σκύλο σας σε σπορ ή άλλες δραστηριότητες.

Διοχετεύστε την ενέργεια του, σωστά και ελεγχόμενα και απασχολήστε το πνεύμα και το σώμα του όσο το δυνατόν περισσότερο. Επίσης, πολύ καλή ιδέα, για σκυλιά με «φήμη», είναι η ενασχόληση με κοινωφελής δραστηριότητες, όπως επισκέψεις σε ιδρύματα, σχολεία, νοσοκομεία και η δραστηριοποίηση σε φιλοζωικές οργανώσεις.

9. Καταδικάστε και καταγγείλετε

Υπάρχουν πολλές πιθανότητες, όταν κατέχετε μια τέτοια φυλή, να σας πλησιάσουν άνθρωποι που ασχολούνται ή θα ήθελαν να ασχοληθούν με κυνομαχίες ή άλλου τέτοιου είδους παράνομες και επικίνδυνες δραστηριότητες.

Μην αφήνετε το θέμα έτσι!

Υπάρχουν τρόποι να «κινηθείτε» και να δώσετε ένα ισχυρό πλήγμα σε τέτοιες δραστηριότητες που μόνο κακό έχουν να κάνουν στην φυλή που αγαπάτε.

10. Διαδώστε το!

Προσπαθήστε να ενημερώνετε και άλλους για την ευθύνη που έχουν απέναντι σε τέτοια σκυλιά. Αποτρέψετε άπειρους ανθρώπους ή ακατάλληλους στο να αποκτήσουν ένα τέτοιο σκύλο. Προσπαθήστε να ενημερώνετε με κάθε δυνατό τρόπο (media, internet, συζητήσεις, σεμινάρια) και με υπομονή και επιμονή.

Αυτοί είναι 10 τρόποι που μπορείτε να βοηθήσετε τις φυλές που πραγματικά αγαπάτε.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλοι, αλλά είναι μια καλή αρχή!

Στο μεταξύ, το σώμα και ο εγκέφαλός του πρέπει να αναπτυχθούν απίστευτα γρήγορα και μια άφθονη, καλής ποιότητας τροφή για κουτάβια θα το βοηθήσει να τα καταφέρει. Η τροφή αυτή είναι κάτι που θα χρειαστεί σίγουρα, αφού ένα υγιές, γεμάτο ενέργεια κουτάβι μπορεί να καίει μέχρι και διπλάσιες θερμίδες από έναν ενήλικο σκύλο!

Απογαλακτισμός

Το γάλα της μαμάς είναι η ιδανική πρώτη τροφή για ένα κουτάβι καθώς περιέχει από τη φύση της όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά που χρειάζεται για να γίνει μεγάλο και δυνατό.

Αν και τα κουτάβια είναι έτοιμα να απογαλακτιστούν στην ηλικία των έξι με οκτώ εβδομάδων, τα περισσότερα αρχίζουν να δείχνουν ενδιαφέρον για τις στερεές τροφές στις τρεις με τέσσερις εβδομάδες – συνήθως χοροπηδώντας μέσα στο μπολ της μαμάς και γλείφοντας το φαγητό από τις πατούσες τους!

Αυτή είναι η καλύτερη εποχή για να αρχίσετε να τους δίνετε τροφή για κουτάβια. Αν επιλέξετε ξηρά τροφή, προσθέστε λίγο νερό και λιώστε την για να γίνει σαν λεπτός χυλός. Καθώς μεγαλώνει το κουτάβι σας, μπορείτε να προσθέτετε όλο και λιγότερο νερό για να αρχίσει η τροφή του να γίνεται όλο και πιο στεγνή.

Μην μπείτε στον πειρασμό, όμως, να περάσετε πάρα πολύ γρήγορα στις στερεές τροφές, γιατί αν η μετάβαση αποκλειστικά σε στερεές τροφές γίνει υπερβολικά νωρίς, το ανώριμο γαστρεντερικό σύστημα του κουταβιού σας θα ταλαιπωρηθεί.

Εισαγωγή σε τροφή για κουτάβια/Στέρεα τροφή

Τα κουτάβια βιάζονται να γνωρίσουν τον κόσμο γύρω τους και χρειάζονται πολλή ενέργεια για να τον εξερευνήσουν. Σε ό,τι αφορά το τι πρέπει να δίνουμε σε ένα κουτάβι να τρώει, οι έτοιμες τροφές για κουτάβια είναι σχεδιασμένες έτσι ώστε να προσφέρουν έναν απόλυτα ισορροπημένο συνδυασμό των θρεπτικών στοιχείων που χρειάζεται ένα κουτάβι.

Οι τροφές για κουτάβια περιέχουν περισσότερες θερμίδες χωρίς καθόλου επιπλέον υλικό, για να τους δίνουν την ενέργεια που χρειάζονται για να αναπτυχθούν τόσο σωματικά όσο και νοητικά, χωρίς να επιβαρύνεται το μικροσκοπικό στομαχάκι τους.

Οι καλής ποιότητας τροφές για κουτάβια περιέχουν μεγάλες ποσότητες εύπεπτης πρωτεΐνης για να βοηθούν στην υγιή ανάπτυξη των ιστών και των οργάνων τους και υψηλότερα επίπεδα βασικών μετάλλων, όπως το ασβέστιο, ο φώσφορος, το μαγνήσιο, ο ψευδάργυρος και ο σίδηρος, καθώς και βιταμίνη D για να σχηματίσουν γερά κόκαλα και δόντια. Έτσι, εκτός κι αν έχετε διαφορετικές οδηγίες από τον κτηνίατρό σας, δεν χρειάζεται να δίνετε στο κουτάβι σας κανένα συμπλήρωμα διατροφής αν το ταΐζετε πλήρη τροφή για κουτάβια.

Τα κουτάβια έχουν επίσης μικρότερο στόμα από τους ενήλικους σκύλους, οπότε οι μικρότερες, σε μέγεθος μπουκιάς, κροκέτες στις περισσότερες τροφές για κουτάβια βοηθούν τα κουτάβια να μασούν ευκολότερα την τροφή τους και να παίρνουν όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά. Τα κουτάβια, όπως είναι φυσικό, απολαμβάνουν να τραγανίζουν τις κροκέτες αυτές, αφού αυτό βοηθά τα δόντια τους να είναι γερά, καθαρά και υγιή.

Όταν βρείτε μια τροφή για κουτάβια που θα ικανοποιεί και τους δυο σας, καλό είναι να μείνετε σε αυτήν. Τα κουτάβια μπορεί να παρουσιάσουν στομαχικές διαταραχές αν αλλάξει η διατροφή τους, οπότε, αν δεν υπάρχει κάποιο εμφανές πρόβλημα με τη διατροφή που ακολουθούν ή κάποια διαφορετική οδηγία από τον κτηνίατρό σας, καλό είναι να μείνετε στην ίδια μάρκα τροφής. Αν πρέπει να κάνετε οποιαδήποτε αλλαγή στην τροφή του κουταβιού σας, δείτε παρακάτω την ενότητά μας για τη «μετάβαση από μια τροφή σε κάποια άλλη» για να δείτε πώς μπορείτε να κάνετε μια εύκολη μετάβαση.

Τι ποσότητα τροφής πρέπει να δίνετε στο κουτάβι σας

Πολύ συχνά, η όρεξη ενός κουταβιού είναι μεγαλύτερη από την κοιλίτσα του! Για να επιτύχετε τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στην απαραίτητη ποσότητα και την υπερβολική, να του δίνετε πολλές και μικρές μερίδες. Αυτό εξαρτάται από την ηλικία του, το μέγεθός του και τις συμβουλές που μπορεί να σας έχει δώσει ο κτηνίατρος. Δοκιμάστε να αρχίσετε με μια κουταλιά φαγητό περίπου πέντε φορές τη μέρα όσο ακόμη θηλάζει το κουτάβι σας και χρησιμοποιήστε σαν κανόνα τις ακόλουθες οδηγίες:

*Από το ξεκίνημα της στερεάς τροφής μέχρι τον πλήρη απογαλακτισμό (συνήθως στους δύο μήνες) - 4-6 γεύματα τη μέρα.

*Από δύο μέχρι τεσσάρων μηνών - 4 γεύματα τη μέρα.

*Από τεσσάρων μέχρι έξι μηνών - 2-3 γεύματα τη μέρα.

*Από τους έξι μήνες και μετά - 2 γεύματα τη μέρα (ανάλογα με τη φυλή).

Μην μπείτε στον πειρασμό να παραταΐζετε το κουτάβι σας, αφού η υπερβολικά μεγάλη ποσότητα θα μπορούσε να αναστατώσει το στομαχάκι του ή να επιβαρύνει τον σκελετό του, αν πάρει πάρα πολύ βάρος πολύ γρήγορα. Κανένα από τα δύο δεν είναι καλό για την υγεία του κουταβιού σας, γι’ αυτό να προσέχετε όταν προγραμματίζετε τα γεύματά του.

Να διαβάζετε πάντοτε προσεκτικά τις οδηγίες που δίδονται πάνω στη συσκευασία της τροφής – είναι ένα καλό σημείο εκκίνησης. Η ακριβής ποσότητα που πρέπει να τρώει το κουτάβι σας μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με την ηλικία του, τη φυλή του, τυχόν ιατρικές καταστάσεις και το πόσο δραστήριο είναι – τα πιο παιχνιδιάρικα κουτάβια καίνε περισσότερη ενέργεια, οπότε χρειάζονται περισσότερη τροφή ως καύσιμο!

Να χρησιμοποιείτε το Εργαλείο Εκτίμησης Σωματικής Κατάστασης που σας παρέχουμε για να μετράτε το κουτάβι σας και να είστε σίγουρος(-η) ότι αναπτύσσεται σωστά και ότι δεν είναι λιποβαρές ή υπέρβαρο.

Το τακτικό ζύγισμα του κουταβιού σας θα σας βοηθήσει να διασφαλίζετε ότι έχει το βάρος που πρέπει για την ηλικία, το μέγεθος και τη φυλή του. Μπορείτε να το ζυγίζετε σπίτι ή, αν δεν ξέρετε πώς ακριβώς να το κάνετε, να ζητήσετε από το κτηνίατρό σας να σας δείξει ή να το κάνει ο ίδιος κατά τη διάρκεια του τσεκ-απ.

Πηγή: purina.gr

Αναλυτικά, η γάτα μπορεί να εμφανίσει τις ακόλουθες λανθασμένες ή προβληματικές συμπεριφορές:

*Επιθετικότητα
*Κατάθλιψη
*Ξύσιμο(π.χ πάνω σε έπιπλα)
*Συνεχές κλάμα
*Αυξημένη όρεξη
*Μειωμένη όρεξη
*Περισσότερες ώρες ύπνου
*Τέλος, μπορεί να κάνει τις ακαθαρσίες της έξω από το λεγόμενο δοχείο της γάτας.

Τι μπορείτε να κάνετε για να έχετε μια ευτυχισμένη γάτα σπίτι σας η οποία δε θα βαριέται; Τα παρακάτω:

1. Βρείτε της μια θέση κοντά στο παράθυρο. Στις γάτες αρέσει να βλέπουν τι γίνεται έξω.

2. Παίξτε με τα παιχνίδια της, κρύψτε τα για να της προκαλέσετε ενδιαφέρον(γιατί οι γάτες βαριούνται μετά από κάποιο καιρό τα ίδια παιχνίδια).

3. Catnip. Αγοράστε της παιχνίδια με catnip γιατί πολύ απλά οι γάτες το λατρεύουν ή βάλτε το σε ένα μπολάκι και βάλτε μέσα τα παιχνίδια της πριν παίξει με αυτά. Θα ενθουσιαστεί!

4. Προγραμματίστε το παιχνίδι σας μαζί της. Βάλτε στο πρόγραμμα σας 2 φορές τη μέρα το παιχνίδι σας μαζί της ή έστω μια φορά αν το πρόγραμμα σας δε σας επιτρέπει κάτι παραπάνω.

5. Ώρα αγάπης. Αφιερώστε της λίγο από το χρόνο σας για να της δείξετε την αγάπη σας. Χαϊδέψτε την και καθίστε αγκαλίτσα.

6. Απαραίτητο το γρασίδι. Φέρτε την σε επαφή με γρασίδι. Στις περισσότερες γάτες αρέσει πολύ να μασάνε το γρασίδι.

7. Βάλτε τη γάτα σας σε μια θέση στον ήλιο. Στα αιλουροειδή αρέσει πολύ να λιάζονται στον ήλιο.Οπότε βάλτε τη γάτα σας κοντά σε κάποιο παράθυρο και θα είναι σίγουρα ευτυχισμένη.

Οι πιο κοινές ασθένειες των χρυσόψαρων και η αντιμετώπισή τους.

Το πιο παρεξηγημένο ίσως ψάρι του ενυδρείου μας, είναι το χρυσόψαρο. Ανήκει στην κατηγορία των ειδών κρύου νερού και συχνά το συναντάμε σε λίμνες. Αυτό σε καμία περίπτωση δε σημαίνει πως το ψάρι αυτό είναι ανθεκτικό σε όλες τις κακουχίες που συχνότατα υποβάλλεται από ανίδεους. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλά πετ σοπ προτείνουν τη χρήση ενός χρυσόψαρου για το στρώσιμο του ενυδρείου. Για πολλούς χομπίστες το χρυσόψαρο είναι «πολίτης δεύτερης κατηγορίας» και δεν τυγχάνει της ίδιας φροντίδας και περιποίησης με τα τροπικά ψάρια γλυκού νερού.

Παίρνοντας ως δεδομενο ότι το χρυσόψαρο που αποφασίσαμε να βάλουμε στο ενυδρείο μας θέλουμε να ζήσει και να ζήσει καλά, ας δούμε τις συχνότερα εμφανιζόμενες ασθένειες που μπορεί να παρουσιάσει και πώς να τις αντιμετωπίσουμε. Πρώτα όμως ας γίνει σαφές ότι για να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν ιδανικότερες συνθήκες στο ενυδρείο για το χρυσόψαρό μας και νʼαποφύγουμε τις ασθένειες, υπολογίζουμε πως χρειάζονται τουλάχιστον 30 λίτρα νερού ανά χρυσόψαρο μικρού μεγέθους. Χρυσόψαρο που έχει φτάσει τα 10 εκατοστά (χωρίς την ουρά), χρειάζεται τουλάχιστον 50 λίτρα νερού.

Αν λοιπόν το ψαράκι σας παρουσιάσει κάποια από τις παρακάτω ασθένειες ενώ βρίσκεται σε πολύ μικρότερο χώρο από το κανονικό, το πρώτο που θα κάνετε είναι να το μεταφέρεται σε ένα μεγάλο δοχείο (λεκάνη, κουβά κλ.π.), το οποίο όμως θα φροντίσετε να είναι απολύτως καθαρό και να μην έχει χρησιμοποιηθεί με απορρυπαντικά. Θα μεταφέρετε και το φίλτρο του σʼαυτό το δοχείο, καθώς και τον θερμοστάτη.

1) Ασθένεια νηκτικής κήστης (swimbladder)

Συμπτώματα: το ψαράκι μας δείχνει σα να χάνει την ισορροπία του, κολυμπά στο πλάι ή και ανάποδα και είτε παραμένει στον πάτο του ενυδρείου γυρισμένο συνήθως στο πλάι, ή επιπλέει στην επιφάνεια χωρίς έλεγχο της πλευστότητάς του.

Αντιμετώπιση: Κάνουμε άμεσα αλλαγή νερού του ενυδρείου κατά 50% (χρησιμοποιώντας πάντα αντιχλώριο) και ρίχνουμε ενυδρειακό αλάτι (ή τυροκομικό) σε αναλογία 1 γραμμάριο ανά λίτρο. Το αλάτι το διαλύουμε πρώτα σε νερό από το ενυδρείο και στη συνέχεια το ρίχνουμε . Αφήνουμε το ψαράκι μια μέρα εντελώς νηστικό και την επομένη του δίνουμε ένα μπιζέλι (αρακά) τριμμένο κι αφού το έχουμε πρώτα βράσει και ξεφλουδίσει. Συνεχίζουμε τάισμα μόνο με αρακά και την επόμενη μέρα κι εφόσον δούμε βελτίωση από την Τρίτη μέρα ταίζουμε νιφάδες ΠΑΝΤΑ μουλιασμένες σε νερό του ενυδρείου για 2-3 λεπτά. Παρακολουθούμε τις παραμέτρους του νερού καθημερινά για τυχόν αύξηση αμμωνίας ή νιτρικών και σε τέτοια περίπτωση προχωρούμε και πάλι σε 50% αλλαγή νερού προσθέτοντας πάντα αντιχλώριο και την ανάλογη ποσότητα αλατιού. Εφόσον το ψαράκι συνέλθει εντελώς, μπορούμε να κάνουμε καθημερινές αλλαγές νερού της τάξης του 20% για να φύγει η αλατότητα σιγά σιγά. Είναι σημαντικό αυτή η διαδικασία να γίνει σταδιακά και όχι απότομα.

Ως προληπτικό μέτρο μουλιάζουμε πάντα την τροφή του χρυσόψαρου, είτε είναι σε νιφάδες, είτε σε μπιλάκια, σε νερό απʼτο ενυδρείο πριν το ταΐσουμε. Καλό είναι μια φορά τη βδομάδα να το αφήνουμε νηστικό και την επομένη να ταίζουμε με αρακά ή άλλα λαχανικά (καρότο βρασμένο, λάχανο βρασμένο).

2) Ich (ικ)

Συμπτώματα: Πρόκειται για ένα παράσιτο που συνήθως βρίσκεται στο ενυδρείο μας και πυροδοτείται από στρες και κακή ποιότητα νερού.Το ψαράκι μας βγάζει άσπρα στίγματα σε όλο του το σώμα και στα πτερύγια και την ουρά, σαν μικρά σπυράκια στο μέγεθος της κεφαλής της καρφίτσας. Δείχνει πολύ ανήσυχο, κολυμπά νευρικά και γρήγορα και συχνά ξύνεται σε διάφορα αντικείμενα ή προσπαθεί να κολυμπήσει μπροστά στην έξοδο του φίλτρου.

Αντιμετώπιση: Χρειάζεται άμεση αντιμετώπιση, καθώς μέσα σε δυο μέρες το παράσιτο γεννάει τʼαυγά του στο ενυδρείο μας και ξεκινά πάλι την ίδια διαδικασία. Εφόσον οι μετρήσεις της αμμωνίας, νιτρωδών και νιτρικών είναι φυσιολογικές, δεν κάνουμε αλλαγή νερού. Σε αντίθετη περίπτωση, προχωρούμε άμεσα σε αλλαγή της τάξης του 50%. Ρίχνουμε στο ενυδρείο ενυδρειακό ή τυροκομικό αλάτι, 3 γραμμάρια ανά λίτρο κι ανεβάζουμε τον θερμοστάτη σταδιακά στους 29-30 βαθμούς. Η αύξηση της θερμοκρασίας είναι πολύ σημαντική στην αντιμετώπιση αυτής της ασθένειας, μιας και επιταχύνει τον κύκλο ζωής του παράσιτου. Κάθε 2 μέρες αλλάζουμε το 20% του νερού, προσθέτοντας πάντα την αντίστοιχη ποσότητα αλατιού. Υπάρχει και φαρμακευτικό παρασκεύασμα γι αυτή την ασθένεια, το οποίο αν προτιμήσουμε, ακολουθούμε τις οδηγίες που αναγράφονται στη συσκευασία. Φυσιολογικά μέσα σε πέντε μέρες, είτε με τη μέθοδο του αλατιού, είτε με το φάρμακο, τα συμπτώματα θα πρέπει να υποχωρήσουν. Δε βιαζόμαστε όμως να κατεβάσουμε τη θερμοκρασία, ούτε ν΄αραιώσουμε την αλατότητα, μέχρι να είμαστε σίγουροι ότι έχουν εξουδετερωθεί και τʼαυγά του παράσιτου από το ενυδρείο μας. Επίσης η αλατότητα θα πρέπει να μειωθεί όπως και η θερμοκρασία σταδιακά, ενώ δηλαδή η αύξηση της αλατότητας και της οσμωτικής πίεσης δεν επηρεάζει αρνητικά το χρυσόψαρο η μείωσή της το κάνει.

3) Ξέφτισμα της ουράς και των πτερυγίων (finrot)

Συμπτώματα: Πρόκειται για βακτηριδιακή μόλυνση και παρατηρείται εύκολα, καθώς η ουρά ή και τα πτερύγια του χρυσόψαρου αρχίζουν να σκίζονται και να ξεφτίζουν. Συνήθως το ψάρι δεν παρουσιάζει κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά του. Αυτή η ασθένεια τις περισσότερες φορές είναι αποτέλεσμα κάποιας ταλαιπωρίας από άλλη ασθένεια που έχει υποστεί το ψαράκι μας ή και αποτέλεσμα κακής ποιότητας νερού. Πολύ συχνά παρουσιάζεται μετά το ικ ή και σχεδόν ταυτόχρονα.

Αντιμετώπιση: Και γι αυτή την ασθένεια υπάρχει ειδικό φάρμακο, αλλά πολύ αποτελεσματικό είναι επίσης και το Melafix, το οποίο είναι φυτικό παρασκεύασμα κι εντελώς ακίνδυνο για το ψάρι. Και στην περίπτωση του finrotμπορούμε να ακολουθήσουμε αγωγή με ενυδρειακό αλάτι (χωρίς άυξηση της θερμοκρασίας. Αν επιλέξουμε το ειδικό φάρμακο για finrot, ακολουθούμε τις οδηγίες της συσκευασίας. Στις περισσότερες των περιπτώσεων θεραπεύεται εύκολα, αν διατηρήσουμε σωστές παραμέτρους του νερού. Η συχνή αλλαγή μέρους του νερού κρίνεται απαραίτητη για την αντιμετώπιση και αυτής της ασθένειας. Σε κάθε αλλαγή προσθετουμε το ανάλογο αλάτι ή το ανάλογο Melafix.

4) Μύκητες (fungus)

Συμπτώματα: Το ψάρι μας παρουσιάζει σε διάφορα σημεία του σώματός του ένα βαμβακώδες θαμπό κάλυμμα, που πολλές φορές καλύπτει και τα μάτια. Επίσης είναι πιθανό να παρουσιαστούν κόκκινες γραμμές στην ουρά ή τα πτερύγια. Συνοδεύεται με νωθρότητα στην κολύμβηση και μάζεμα των πτερυγίων.

Αντιμετώπιση: Είναι εξαιρετικά σοβαρή ασθένεια και χρήζει αντιμετώπισης με φαρμακευτική αγωγή. Υπάρχουν στο εμπόριο διάφορα φάρμακα για μύκητες και πρέπει νʼακολουθήσουμε τις οδηγίες του φαρμάκου με αυστηρότητα. Πριν τη χρήση του φαρμάκου θα προβούμε σε αλλαγή 50% του νερού και μετά τη λήξη της θεραπείας θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε άνθρακα στο φίλτρο μας για την απομάκρυνση αυτού. Για μερικές μέρες μετά τη θεραπεία, καλό θα ήταν να χρησιμοποιήσουμε Melafixή ενυδρειακό αλάτι σε χαμηλή περιεκτικότητα (1 γραμμάριο ανά 5 λίτρα) για προληπτικούς λόγους.

5) Δυσκοιλιότητα

Συμπτώματα: Στην δυσκοιλιότητα το ψαράκι μας εμφανίζει μακριά περιττώματα, ανορεξία, ατονεί,δεν είναι ιδιαίτερα κινητικό και εμφανίζει συνήθως πρήξιμο στην κοιλιά. Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι αυτό το χαρακτηριστικό «κορδόνι» που δημιουργείται από τα περιττώματά του και δύσκολα αποκολλάται από τον πρωκτό του.

Αντιμετώπιση: Σαν πρώτο μέτρο, αφήνουμε το ψαράκι μας εντελώς νηστικό για δύο μέρες. Την τρίτη μέρα ταίζουμε λίγη ποσότητα λαχανικών (βρασμένο αρακά, καρότο ή λάχανο). Για μερικές μέρες από κει και πέρα ταίζουμε μόνο νιφάδες μουλιασμένες σε νερό απʼτο ενυδρείο για 2-3 λεπτά. Φροντίζουμε γενικά να μην παραταϊζουμε το ψάρι μας και να δίνουμε μια φορά τη βδομάδα λαχανικά σε μόνιμη βάση. Τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτείνη, όπως σκουλήκια για παράδειγμα, τις περιορίζουμε σε μια φορά το μήνα.

6) Υδρωπικία (Dropsy)

Συμπτώματα: Το ψαράκι μας, εκτός από κακή διάθεση, ανορεξία και χαμήλωμα των πτερυγών, παρουσιάζει εξοφθαλμία (πρήξιμο των ματιών), λεπτές και μακριές, διάφανες ακαθαρσίες και τέλος πρήξιμο σε όλο του το σώμα, σε σημείο που τα λέπια του να ξεχωρίζουν απʼτο σώμα.Συνήθως όταν φτάσει σʼαυτό το σημείο, η ανάρρωσή του είναι αδύνατη.

Αντιμετώπιση: Η υδρωπικία είναι μια σοβαρή μεταδοτική ασθένεια και συνήθως είναι μοιραία. Αν έχουμε πολλά ψάρια στο ενυδρείο μας είναι σημαντικό να απομονώσουμε το άρρωστο ψάρι αμέσως. Η αύξηση της θερμοκρασίας και η αλατότητα μπορούν να βοηθήσουν, αλλά χρειάζεται απαραίτητα η χορήγηση αντιβιοτικού, ειδικού για τη συγκεκριμένη ασθένεια. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας το ψάρι πρέπει να τρέφεται με ευκολοχώνευτη τροφή, την οποία μουλιάζουμε στην αντιβίωση.
Επαναλαμβάνουμε ότι, όπως σε όλες τις ασθένειες, το σημαντικότερο είναι να διατηρήσουμε σωστές παραμέτρους στο νερό του ενυδρείου (αμμωνία, νιτρικά και νιτρώδη) και να μην υποβάλουμε το ψάρι μας σε περισσότερο στρες. Πολλοί ειδικοί προτείνουν ακόμα και τη συσκότιση κατά τη διάρκεια μιας θεραπείας (να μην ανάβουμε καθόλου τη λάμπα του ενυδρείου).

Το πολύ δυσάρεστο, τραγικό περιστατικό με το πεντάχρονο παιδάκι που έχασε την ζωή του έφερε ξανά στο μυαλό των περισσοτέρων την φράση «επικίνδυνα σκυλιά. Είναι ίσως το πρώτο περιστατικό με αυτή την τραγική κατάληξη που έχει συμβεί στην χώρα μας. Δυστυχώς, για κάποιους από εμάς που ασχολούμαστε με το θέμα «σκύλος», με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αυτό ήταν ένα γεγονός που «περίμενε να γίνει» και από τύχη δεν είναι αρκετά συχνότερο.

Για όσους περιμένουν να διαβάσουν για «επικίνδυνα σκυλιά», να δουν λίστες και κατατάξεις επικινδυνότητας φυλών, να διαβάσουν για σαγόνια που «κλειδώνουν» και σκυλιά που «κάνουν μόνο για φύλακες» να προτείνουμε να κλείσουν το άρθρο και να προχωρήσουν σε κάτι άλλο διότι δεν θα ικανοποιηθούν. Επίσης, δεν θα ικανοποιηθούν όσοι περιμένουν να διαβάσουν για το πόσο «γλυκούλικα» είναι όλα τα σκυλάκια και πως το μόνο που χρειάζεται ο κάθε σκύλος, ανεξάρτητα της φυλής, του τύπου, του μεγέθους ή της ιδιοσυγκρασίας του είναι «αγάπη και μια αγκαλιά και όλα θα πάνε καλά»…

Το να προσπαθήσουμε γρήγορα και απλοϊκά να πούμε «τι φταίει» θα ήταν τουλάχιστον γελοίο! Θα ήταν λάθος να προσεγγίσουμε το θέμα από πλευράς φυλών και καταλληλότητας αυτών για «αστική συμβίωση», όπως λάθος θα ήταν να «ρίξουμε όλα τα βάρη» στον «κακό ιδιοκτήτη» που δε μεγάλωσε σωστά τον σκύλο του, τον κακοποίησε ή τον εκπαίδευσε λάθος, κλπ. Αυτό το αποτέλεσμα, ακόμα και αν δεν είναι ο θάνατος ενός παιδιού ή ενός ενήλικα μα ένας πολύ σοβαρός τραυματισμός, δεν είναι μονοπαραγοντικό αλλά πολυπαραγοντικό. Είναι πολλά μικρά λάθη που γίνονται σταδιακά, περνούν απαρατήρητα ή κρίνονται ως ασήμαντα, συσσωρεύονται και αρκεί μια «σπίθα» για να μας δώσει την «έκρηξη».

Τα λάθη ξεκινούν ακόμα και πριν από την εκπαίδευση και την υπερτιμημένη και παρανοημένη «κοινωνικοποίηση» του κουταβιού, που κάποιοι θα βιάζονταν να υπογραμμίσουν. Τα λάθη ξεκινούν ακόμα πιο πριν και από την επιλογή σκύλου που κάποιοι πιο «υποψιασμένοι» μπορεί να επεσήμαναν. Τα λάθη ξεκινούν από τους λόγους και τα κίνητρα που μας ωθούν να αποκτήσουμε σκύλο και από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την «ιδιοκτησία ενός σκύλου» εν γένει. Τα λάθη αυτά οδηγούν σε έναν επικίνδυνο ή πιθανά επικίνδυνο σκύλο μα δεν υπάρχουν εξ ορισμού επικίνδυνα σκυλιά.

Τις περισσότερες φορές ακούμε ή διαβάζουμε ανθρώπους να θέλουν «ένα σκύλο για τα παιδιά», «ένα σκύλο για διαμέρισμα», «ένα σκύλο για οικογένεια», «ένα σκύλο που να μην χρειάζεται πολύ άσκηση» και πολύ σύνηθες και «σημείο των καιρών»… «ένα σκύλο φύλακα». Μπαίνουν, δηλαδή, μπροστά στην απόφαση μας να αποκτήσουμε σκύλο ανάγκες μας, πόθοι μας για μια εικόνα της κατοχής σκύλου (ο σκύλος και η οικογένεια, όλοι ευτυχισμένοι… ο σκύλος που παίζει ανέμελα με τα παιδιά, κ.α.), ανασφάλειες που η κοινωνία μας προκαλεί (ανάγκη για συναναστροφή, αναγνώριση, επιβεβαίωση μέσω του σκύλου ή ανάγκη να νιώσουμε ασφάλεια). Μέσα σε όλα αυτά ξεχνάμε πως ο σκύλος δεν είναι κάτι το υποχρεωτικό και πως για όλα τα παραπάνω υπάρχουν καλύτερα «οχήματα» από τον σκύλο, λιγότερο απαιτητικά και με μικρότερο ρίσκο αποτυχίας, σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Κάποιοι έχουν μια παρεξηγημένη έννοια της «ελευθερίας» και της «φυσικής ζωής» στο μυαλό τους και άλλοι μια στρεβλή έννοια της «πειθαρχίας» και του «αρχηγού». Πάνω από όλα ο σκύλος πρέπει να είναι απόλυτα ενταγμένος στην ανθρώπινη κοινωνία μας και η κατοχή του, η συμβίωση μας μαζί του να έχει ως αξίωμα τον σεβασμό σε δύο επίπεδα, τον σεβασμό στην φύση του σκύλου και τον σεβασμό στον συνάνθρωπο μας.

Θα μπορούσαμε να αναλύσουμε αρκετά τα λάθη και τις παρανοήσεις σε αυτό το επίπεδο, μα για το συγκεκριμένο άρθρο είναι πιο χρήσιμο να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. Το στάδιο της απόκτησης σκύλου που είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, συγκεχυμένο με το προηγούμενο. Δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει επιλέγω συγκεκριμένη φυλή ή τύπο σκύλου και για ποιους λόγους, πότε αυτό έχει σημασία και πότε δεν έχει, δεν έχουμε καταλάβει τι σημαίνει γνωρίζω το γενεαλόγιο του σκύλου μου και τους προγόνους του και που αυτό έχει σημασία, τι σημαίνει γνωρίζω την ιστορία και τα χαρακτηριστικά της φυλής που επιθυμώ, τι σημαίνει «παίρνω σκυλάκι από το φίλο που τα ζευγάρωσε», «το πήρα από το κατάστημα της γειτονιάς», «το πήρα από καλό εκτροφείο με γονείς πρωταθλητές» και που αυτά έχουν σημασία και που όχι…

Τις περισσότερες φορές μένουμε απλά στο «φαίνεσθαι» σε κάθε επίπεδο. Μένουμε στην εμφάνιση του σκύλου που μας αρέσει, στο πόσο μας εντυπωσιάζει, μένουμε στο πόσο μας εντυπωσιάζουν μεμονωμένες εικόνες και στιγμιότυπα αυτών των σκύλων σε βιβλία, βίντεο, συναντήσεις ή αφηγήσεις, μένουμε στο πόσο μας εντυπωσιάζει ο μύθος της ιστορίας της φυλής, μένουμε στο πόσο μας εντυπωσιάζει ο πωλητής στο κατάστημα ή ο πωλητής εκτροφέας… Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τις εντυπώσεις και τους εντυπωσιασμούς και να κοιτάμε στοιχεία, γεγονότα, αριθμούς και να συζητούμε περισσότερο με αυτούς που δεν μας λένε αυτά που θέλουμε να ακούσουμε, να ζητάμε περισσότερες πληροφορίες από αυτούς που μας «δυσαρεστούν», που δεν μας αρέσουν οι απαντήσεις τους.

Έτσι γρήγορα και επιγραμματικά φτάνουμε στο στάδιο ένταξης και εισαγωγής του σκύλου στην ζωή μας, στο στάδιο της εκπαίδευσης του και της «καημένης» κοινωνικοποίησης. Το κουταβάκι που αποκτήσαμε και πρωταρχικός του ρόλος θα είναι η συντροφιά και η συμβίωση με εμάς και τους γύρω μας δεν έχει κάποιο υποχθόνιο και σατανικό σχέδιο να μας εξουσιάσει ή να μας σκοτώσει, δεν έχει σκοπό να βλάψει εμάς ή κάποιον άλλο. Μπορεί όμως να φτάσουμε εκεί αν δεν γνωρίζουμε ήδη ή δεν έχουμε την διάθεση να μάθουμε να επικοινωνούμε με τον σκύλο μας και ιδιαίτερα αν έχουν προηγηθεί και λάθη, μικρά ή μεγάλα, στα προηγούμενα στάδια. Δεν χρειάζεται να «σπάσουμε τον τσαμπουκά» ή να «δείξουμε ποιος είναι αρχηγός» για τον ίδιο λόγο που δεν πρέπει να πιστεύουμε πως όλα θα κυλήσουν υπέροχα αν «αγκαλιάζουμε και φιλάμε συνέχεια το σκύλο μας» και αν τον «αγαπάμε». Δεν είναι κακό μα απαραίτητο να μάθουμε τους τρόπους που οι σκύλοι επικοινωνούν και συνδιαλέγονται, πρέπει να κατανοήσουμε και να σεβαστούμε την φύση τους, να είμαστε δίκαιοι μαζί τους και όχι να βάζουμε ταμπέλες όπως «επικίνδυνα σκυλιά»… Δίκαιοι στην αυστηρότητα και την τρυφερότητα μας.

Κοινωνικοποίηση δεν είναι «πάω τον σκύλο μου στην πλατεία που έχει σκυλάκια και παιδάκια και πολλούς ανθρώπους για να γίνει… κοινωνικός»… Η κοινωνικοποίηση, όταν αναφέρεται στα σκυλιά, δεν σημαίνει να πηγαίνεις σε parties και clubs. Κοινωνικοποίηση είναι η μεθοδική και σταδιακή εισαγωγή του σκύλου σε ερεθίσματα που πρόκειται ή μπορεί να συναντήσει και να αντιμετωπίσει, η αξιολόγηση της αντίδρασης τους σε σχέση με τον τύπο ή την φυλή του και η αντιμετώπιση ή το «φινίρισμα» αυτής της αντίδρασης από μέρους μας ώστε να εξασφαλίζει μια, όσο το δυνατόν, καλύτερη συμβίωση και προσαρμογή του σκύλου με εμάς και τον περίγυρο μας.

Ο σκύλος μας μπορεί (και είναι μάλλον φυσιολογικό) να μην ανέχεται κάθε σκύλο να τον καβαλά ή κάθε περαστικό να τον χαϊδεύει μα εμείς θα πρέπει να γνωρίσουμε ποιες είναι οι αντιδράσεις του και αν είναι ακραίες, να μην τις δεχτούμε απλά και να συνεχίσουμε διότι «έτσι είναι» μα να δουλέψουμε ώστε να απομακρυνθούμε από τα άκρα, να απομακρυνθούμε από το ρίσκο «τραγικού συμβάντος», να αποκτήσουμε περισσότερο έλεγχο της κατάστασης, να εξομαλύνουμε την κατάσταση και να σεβαστούμε τις ιδιαιτερότητες του σκύλου μας μα και τον συνάνθρωπο μας. Αυτό δεν τον κατατάσσει στα «επικίνδυνα σκυλιά».

Σαν τελικό στάδιο έρχεται αυτό της καθημερινότητας, του τρόπου ζωής μας, του τι θεωρούμε δικαίωμα και τι υποχρέωση, του τι θεωρούμε δεδομένο μα και τι τελικά είναι δεδομένο. Βασικοί κανόνες όπως:

*Ο σκύλος είναι πάντα με λουρί (δεμένος) σε δημοσίους χώρους μα και ιδιωτικούς όταν υπάρχουν πολλά άγνωστα πρόσωπα, παιδιά ή απρόσμενες καταστάσεις.

*Ο σκύλος μας πρέπει να γνωρίζει βασικές εντολές και μέσα σε αυτές να είναι και το «Μη» και «Άστο».

*Ο σκύλος μας δεν θα πρέπει να μένει χωρίς επίβλεψη με πολύ μικρά παιδιά, ακόμα και αν είναι δικά μας.

*Ο σκύλος μας θα πρέπει να γνωρίζει (να του έχουμε δείξει) πως και πόσο να χρησιμοποιεί το στόμα του στο παιχνίδι.

*Ο σκύλος μας θα πρέπει να γνωρίζει να συμπεριφέρεται ανάλογα σε παιδιά και ηλικιωμένους, ανθρώπους που κινούνται ή συμπεριφέρονται διαφορετικά από τον μέσο όρο.

*Ο σκύλος μας θα πρέπει να έχει αρκετή και κατάλληλη εκτόνωση, τόσο σωματική όσο και πνευματική.

*Εμείς θα πρέπει να γνωρίζουμε τις πιθανές αντιδράσεις του σκύλου μας σε καταστάσεις που θα τον εκθέσουμε.

*Εμείς θα πρέπει να έχουμε μιλήσει και να μην σταματάμε να μιλάμε και να διδάσκουμε μικρούς και μεγάλους για το πως προσεγγίζουμε, πως παίζουμε και πως συμπεριφερόμαστε σε ένα σκύλο.

*Εμείς θα πρέπει να διαβάζουμε και να αναγνωρίζουμε τα σημάδια του στρες στον σκύλο μας και πότε αρχίζει να δυσφορεί με κάτι. Πάντα υπάρχουν σημάδια που οι περισσότεροι δεν γνωρίσουν και δεν παρατηρούν. Θα πρέπει να επεμβαίνουμε κατευναστικά τότε.

Έτσι, λοιπόν, πίσω από κάθε επικίνδυνο ή πιθανά επικίνδυνα σκυλιά, «κρύβονται» πολλοί άνθρωποι που έδρασαν ανεύθυνα και επικίνδυνα. Από άγνοια, από βλακεία, από ανευθυνότητα. Όταν βρισκόμαστε μπροστά από ένα τόσο τραγικό γεγονός, σαν αυτό που συνέβει πριν λίγες μέρες, βλέπουμε μόνο την «κορυφή του παγόβουνου», το αποτέλεσμα πολλών, διαδοχικών, συσσωρευμένων λαθών που οδήγησαν σε αυτό.

Ας πάψουμε να παίρνουμε αψήφιστα και ελαφρά τις επιλογές μας (ποιος σκύλος μας αρέσει, γιατί, από που θα τον πάρουμε, πως και που θα τον εκπαιδεύσουμε, κ.α.), ας πάψουμε να θεωρούμε μικρά, ασήμαντα ή και χαριτωμένα κάποια πράγματα, ας πάψουμε να επικεντρωνόμαστε σε επουσιώδη και πλασματικά, όπως η ανάγκη για σκύλους «άγριους φύλακες» και ας μην περιμένουμε να (συλ)λυπηθούμε όταν κάτι τέτοιο «ξεσπά».

Δεν υπάρχουν επικίνδυνα σκυλιά, δεν υπάρχουν επικίνδυνες φυλές, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν «λίστες» και νόμοι απαγόρευσης συγκεκριμένων φυλών που οδηγούν χιλιάδες σκυλιά στο θάνατο ως επικίνδυνα.

Στα χαλάσματα περιπλανιόταν η σκυλίτσα της 43χρονης που σκοτώθηκε στο χωριό Βρίσα της Λέσβου.

Η σκυλίτσα εγκατάλειψε το σπίτι που είχε γκρεμιστεί από τον σεισμό και περιπλανιόταν στα χαλάσματα του χωριού ψάχνοντας τα αφεντικά της.

Τελικά, την σκυλίτσα την πήρε να την φροντίσει μια φίλη της οικογένειας.