gatoulitses

Το να δούμε ένα ζώο να γεννάει είναι ένα προνόμιο που λίγοι από εμάς έχουμε την ευκαιρία να δούμε από κοντά. Βέβαια, ακόμα και όταν ένα τέτοιο γεγονός καταγραφεί στην κάμερα, δεν παύει να είναι λιγότερο εντυπωσιακό.

Η μαμά τίγρης που θα δείτε παρακάτω γεννάει τα δυο μικρά της, ενώ την προσέχει ο φροντιστής της και με την βοήθεια μιας κάμερας μεταδίδει τα πλάνα και στους υπόλοιπους εργαζομένους.

Όλοι είναι πολύ χαρούμενοι με το γεγονός, μέχρι που κάτι συμβαίνει και τους ανησυχεί.

 Έχουν περάσει 2 λεπτά και το μικρό δεν αναπνέει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της μαμάς.

Οι εργαζόμενοι ακούνε έναν δυο μικρούς θορύβους, αλλά φοβούνται, ότι θα πρέπει να παρέμβουν για να μην πεθάνει το μικρό.

Τελικά, το μικρό δίνει σημεία ζωής και ο φροντιστής ανακουφίζεται. Αλλά, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη…το αδερφάκι του είναι καθ’ οδόν!

Δείτε το βίντεο παρακάτω:

2.) Μη με παραμελείς και μη με τιμωρείς πολύ σκληρά. Εσύ έχεις τη δουλειά σου, τα χόμπυ σου, τους φίλους σου – εγώ έχω μόνο εσένα.

3.) Σε παρακαλώ να μου δίνεις αρκετό χρόνο για να καταλάβω τι περιμένεις από μένα.

4.) Πριν με χτυπήσεις πάνω στο θυμό σου, παρακαλώ θυμήσου πως θα μου ήταν εύκολο να σου δαγκώσω το χέρι – αλλά ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο.

5.) Σε παρακαλώ να μου μιλάς συχνά, γιατί ακόμη και αν δεν καταλαβαίνω πάντα τι μου λες, γνωρίζω τη φωνή σου και τις αποχρώσεις της πολύ καλά.

6.) Σε παρακαλώ να με αφήνεις που και που να τρέχω στην εξοχή – είναι καλό και για σένα.

7.) Σε παρακαλώ να είσαι γενναιόδωρος με το φαγητό μου. Έχει καλύτερη γεύση όταν μου το προσφέρεις εσύ και είμαι πρόθυμος να δουλέψω σκληρά γι’ αυτό.

8.) Εσύ και κανείς άλλος εισαι το αφεντικό μου. Σε παρακαλώ μη με αναγκάζεις να υπακούω σε ξένους ή να τους αποδεικνύω την εξυπνάδα μου – και μη με ταπεινώνεις μπροστά τους.

9.) Σε παρακαλώ να θυμάσαι πως με τον καιρό εξελίσσομαι σε μία μοναδική προσωπικότητα με τα δικά της χαρακτηριστικά, ελαττώματα και συναισθήματα. Σε παρακαλώ να δεχτείς πως είναι τόσο σημαντικά για μένα, όσο και τα δικά σου για σένα.

10.) Σε παρακαλώ να με φροντίζεις όταν αρρωσταίνω και όταν γεράσω – γιατί και εσύ μια μέρα θα γεράσεις.

Πέρυσι, η Duchess, η γάτα θαύμα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ζώων του Τέξας. Είχε σπασμένο σαγόνι και άλλες επιπλοκές που προκλήθηκαν όταν την πάτησε ένα αυτοκίνητο αλλά οι ευγενικοί γιατροί του Νοσοκομείου Υιοθεσιών Ζώων με έδρα το Τέξας είχαν αρκετή πίστη και αποφάσισαν να την εγχειρήσουν.

«Στα περισσότερα μέρη θα της είχαν κάνει ευθανασία αλλά από θαύμα η Duchess στάθηκε τυχερή και ο Γιατρός Meyer άδραξε την ευκαιρία και της επιδιόρθωσε το σαγόνι.» δήλωσε η ιδιοκτήτρια της γάτας, η Crystal Tate.

«Ανάρρωνε για περίπου ένα μήνα, είχε σωλήνα σίτισης και έπαιρνε πολλά φάρμακα. Οι πιθανότητες να επιβιώσει ήταν λίγες αλλά είναι μαχήτρια και τα κατάφερε.

Τη γνώρισα την πρώτη μέρα που έφτασα στην κλινική και κατέληξα να την φέρω στο σπίτι μου σε λιγότερο από μια εβδομάδα».

Πλέον η Duchess έχει βρει ένα μόνιμο σπίτι και μια παντοτινή οικογένεια. Η διαφορά είναι εμφανής αλλά ακόμη χρειάζεται βοήθεια.

Στα περισσότερα μέρη θα της είχαν κάνει ευθανασία μιας και είχε σπασμένο σαγόνι και άλλες 
επιπλοκές με την υγεία της.


Αλλά δύο κτηνίατροι αποφάσισαν πως θα έδιναν μια ευκαιρία στην άτυχη γάτα.


Οι πιθανότητες να επιβιώσει ήταν λίγες και έπρεπε να της αφαιρεθούν τα δόντια.


Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά και η Duchess απέκτησε ένα όμορφο χαμόγελο.

Το καλύτερο σημείο; Μόλις είδε αυτό το χαμόγελο, η Crystal Tate αποφάσισε να την υιοθετήσει αμέσως από την κλινική.

Mε μεγάλη μου λύπη διάβασα για το χαμό του 5χρονου παιδιού που σκοτώθηκε στη Κοζάνη από τα δαγκώματα σκύλων. Είναι πραγματικά τραγικό να χάνονται αθώες ψυχές με τέτοιο τρόπο. Eίναι πραγματικά τραγικό να μη μπορούμε εν έτη 2016 να προστατεύσουμε τα παιδιά μας. Για τη συγκεκριμένη περίπτωση δε γνωρίζουμε τι έγινε, ας δούμε όμως γενικά τι μπορεί να φταίει και ένας σκύλος να φτάσει στο σημείο να δαγκώσει ένα παιδί.

Σκύλος και Παιδιά, μια ιδιαίτερη σχέση:

Η σχέση σκύλων και παιδιών είναι ιδιαίτερη και στην επικοινωνία τους συχνά υπάρχει πρόβλημα. Δυστυχώς, πολλοί σκύλοι δεν έχουν συνηθίσει την παρουσία και τη συμπεριφορά των παιδιών με αποτέλεσμα κάποιοι σκύλοι να τα φοβούνται. Τα παιδιά δε συμπεριφέρονται σαν ενήλικες, κάνουν απότομες κινήσεις, τρέχουν γρήγορα, κουνάνε τα χέρια τους, και η φωνή τους είναι υψηλής συχνότητας, στοιχεία τα οποία είναι πιθανό να τρομάξουν πολλούς σκύλους.

H επιθετική συμπεριφορά έχει κατά κανόνα τα αίτια της στα αρνητικά συναισθήματα του σκύλου και κατά συνέπεια δεν είναι κάτι που ο σκύλος απολαμβάνει να κάνει, αλλά είναι η τελευταία του προσπάθεια όταν με άλλους "ειρηνικούς" τρόπους δε γίνεται κατανοητό στον άνθρωπο τι ενοχλεί τον σκύλο και τι τον φοβίζει.

Από τη μία δηλαδή είναι ο σκύλος ο οποίος αν δεν είναι συνηθισμένος στην παρουσία των παιδιών μπορεί να θεωρήσει κάποιο παιδί ως "απειλή" και από την άλλη, τα περισσότερα παιδιά, ιδιαίτερα αυτά που είναι μικρότερα από 8 χρόνων, τα οποία άθελα τους με τη συμπεριφορά τους μπορούν να ενοχλήσουν ένα σκύλο και ταυτόχρονα να μην καταλάβουν ότι ο σκύλος ενοχλείται και να συνεχίσουν άθελα τους τη συγκεκριμένη συμπεριφορά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που δείχνει πως τα παιδιά παρεξηγούν τη συμπεριφορά των σκύλων είναι το ότι παιδιά μέχρι 5 χρόνων περιγράφουν ένα σκύλο που τους δείχνει τα δόντια του ότι τους χαμογελάει και όχι ότι τους προειδοποιεί.

Ατυχήματα μέσα στο σπίτι:

Ειλικρινά, δεν παίζει κανένα ρόλο αν γνωρίζουμε ή δε γνωρίζουμε το σκύλο, αν είναι εκπαιδευμένος, αν πιστεύουμε ότι μπορούμε να τον εμπιστευτούμε ή όχι, αν είναι τάδε φυλής ο σκύλος ή δείνα. Τα συχνότερα ατυχήματα μεταξύ παιδιών και σκύλων γίνονται κατά κανόνα με το σκύλο του σπιτιού και με αγόρια μικρότερα από 8 χρονών, όταν δεν υπάρχει επίβλεψη και όχι με κάποιον άγνωστο σκύλο και χωρίς να παίζει ρόλο αν οι σκύλοι αυτοί είναι εκπαιδευμένοι ή όχι. Δεν έχει σχέση αν ένας σκύλος ξέρει το "Κάτσε", το "Μείνε" και άλλες εντολές με το αν θα φτάσει στο σημείο να δαγκώσει.

Στο δάγκωμα φτάνει ένας σκύλος συνήθως λόγω κάποιων αρνητικών συναισθημάτων και κάποιων εμπειριών. Συχνά ατυχήματα περιγράφονται με σκύλους που έχουν μάθει να χρησιμοποιούν επιθετική συμπεριφορά όπως αυτοί που χρησιμοποιούνται για φύλαξη, ανεξάρτητα φυλής. Ο οποιοσδήποτε σκύλος μπορεί κάποια μέρα να βγει από τα όρια του και να δαγκώσει, χωρίς όμως να σημαίνει αυτό ότι όλοι οι σκύλοι είναι επικίνδυνοι, όπως είπαμε είναι η τελευταία προσπάθεια του σκύλου για να εκφραστεί, αλλά το σημαίνει αντίθετο ότι εμείς οι άνθρωποι πρέπει να διασφαλίσουμε πως δε θα φτάσουμε το σκύλο στα όρια τους.

Επιθετικές φυλές:

Η φυλή του σκύλου δεν αποτελεί αξιόπιστο παράγοντα για να προβλέψουμε τη συμπεριφορά του. Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα χαρακτηριστικά εκείνα για τα οποία έχει δημιουργηθεί η κάθε φυλή τα οποία μπορούν να είναι κοινά μεταξύ των ατόμων της ίδιας φυλής, όπως σκύλοι που έχουν αναπαραχθεί για να φυλάνε πρόβατα, να τραβάνε φορτία ή να χρησιμοποιούνται στο κυνήγι, τα οποία όμως αποτελούν πολύ συγκεκριμένες ιδιότητες και δε σκιαγραφούν το χαρακτήρα του σκύλου, π.χ. αν μία φυλή είναι πιο επιθετική από μια άλλη.

Άλλωστε η φυλή των σκύλων και από γενετικής άποψης δεν αποτελεί έναν ομοιογενή πληθυσμό. Σημαντικότερο ρόλο από γενετικής άποψης στο χαρακτήρα ενός σκύλου παίζει η " γενετική γραμμή" η οποία έχει προέλθει, η άμεση δηλαδή οικογένεια του, οι κοντινοί συγγενείς του, και όχι η φυλή γενικότερα. Για παράδειγμα, περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά τους έχουν μεταξύ τους οι σκύλοι διαφορετικής φυλής που έχουν αναπαραχθεί για ένα συγκεκριμένο σκοπό, π.χ. εργασία ή σκύλοι για σόου (για "καλλιστεία σκύλων"), παρά σκύλοι που ανήκουν στην ίδια φυλή π.χ. Λαμπραντόρ, αλλά ανήκουν σε διαφορετικές γενετικές γραμμές, π.χ. Λαμπραντόρ εργασίας σε σύγκριση με τα Λαμπραντόρ για σόου.

Επιθετικές φυλές και κοινωνικά στερεότυπα:

Δεν είναι δηλαδή η φυλή λοιπόν που περιγράφει το χαρακτήρα ενός σκύλου, για τις διάφορες φυλές που ακούμε ότι είναι επιθετικές φυλές, το θέμα είναι κοινωνικό. Άνθρωποι που θέλουν να έχουν επιθετικούς σκύλους παίρνουν σκύλους φυλών που έχουν ακούσει και πιστεύουν ότι συμπεριφέρονται με επιθετικό τρόπο. Με τη συμπεριφορά τους οι άνθρωποι αυτοί κάνουν τους σκύλους επιθετικούς (γι’ αυτό άλλωστε πήραν τους συγκεκριμένους σκύλους), ενώ ταυτόχρονα πιθανόν και κάποιοι εκτροφείς σκύλων να διαλέγουν να αναπαράγουν γεννήτορες με επιθετική συμπεριφορά, για να πουλήσουν πιο εύκολα τα κουτάβια στο συγκεκριμένο κοινό.

Αποτέλεσμα αυτών να δημιουργείτε έτσι ένας φαύλος κύκλος, για τον οποίο είναι υπεύθυνος ο άνθρωπος. Ίδιας φυλής σκύλοι σε άλλη χώρα με διαφορετικά στερεότυπα για τους επιθετικούς σκύλους έχουν διαφορετική συμπεριφορά. Δεν είναι η φυλή του σκύλου λοιπόν, αλλά ο άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που σε χώρες με νομοθεσία που απαγορεύει συγκεκριμένες φυλές σκύλων ως επιθετικές, όπως η Αγγλία, η νομοθεσία αυτή έχει αποτύχει, συζητείται έντονα η κατάργηση της, και τα δαγκώματα από σκύλους είναι της ίδιας συχνότητας και έντασης με οποιαδήποτε άλλη χώρα που επιτρέπονται οι φυλές αυτές.

Tί κάνουμε εμείς για την ασφάλεια μας:

Ας αφήσουμε όμως τη φυλή των σκύλων στην άκρη, γιατί όπως είδαμε δεν παίζει ρόλο η φυλή και κάθε σκύλος εν δυνάμει μπορεί να δαγκώσει και ας επικεντρωθούμε στη σχέση σκύλου και παιδιού. Yπάρχει όπως γίνεται κατανοητό μία δυσκολία στην επικοινωνία μεταξύ των παιδιών και των σκύλων, γι΄ αυτό και πρέπει να μάθουμε στα παιδιά μας πως να συμπεριφέρονται στους σκύλους και πως να αναγνωρίζουν τις προθέσεις τους, γιατί χωρίς την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση δεν είναι κάτι που μπορούν να γνωρίζουν από μόνα τους, ιδιαίτερα τα παιδιά μικρής ηλικίας. Ταυτόχρονα, όσοι από την άλλη έχουν σκύλους για φύλαξη ή σκύλους που συμπεριφέρονται επιθετικά να τους περιορίζουν αυστηρά όταν βρίσκονται παιδιά στο χώρο.

Ταυτόχρονα, κάθε σκύλος όσο γίνεται νεώτερος, πρέπει να κοινωνικοποιείται με τα παιδιά και να του μάθουμε πως η ύπαρξη των παιδιών στο χώρο είναι κάτι θετικό και όχι μία μελλοντική απειλή. Τέλος, ακόμα και αν γνωρίζουμε κάποιον σκύλο και πιστεύουμε ότι τον εμπιστευόμαστε επ' ουδενί δεν πρέπει να τον αφήνουμε μόνο του με κάποιο παιδί του, ιδιαίτερα με παιδιά μικρότερα των 8 χρόνων. Ιδανικά, συνίσταται η ύπαρξη ενός ενήλικα για κάθε παιδί και ενός ενήλικα για κάθε σκύλο, δύο ενήλικες δηλαδή στην περίπτωση που συνυπάρχουν ένα παιδί με ένα σκύλο για να υπάρχει επίβλεψη τόσο του παιδιού όσο και του σκύλου.

Η αρμονική συνύπαρξη σκύλων και ανθρώπων όμως είναι θέμα παιδείας, διαπαιδαγώγησης, τόσο των παιδιών όσο και των ενηλίκων, και σε αυτό πρέπει να εστιάσουμε.

Οι γάτες έχουν μια κακή φήμη σχετικά με το γεγονός ότι δεν δείχνουν τα συναισθήματα τους στους ανθρώπους τους. Αυτή η αξιολάτρευτη γατούλα ωστόσο, αποτελεί μια εντελώς διαφορετική… περίπτωση!

Δείτε την αντίδραση της όταν ο ιδιοκτήτης της επέστρεψε στο σπίτι μετά από τρεις μέρες, μέσα από ένα βίντεο που έχει ξεπεράσει το 1.000.000 προβολές σε λίγες μέρες.

Το να έχεις κατοικίδιο διδάσκει πολύ περισσότερα πράγματα στα παιδιά από την υπευθυνότητα!

Αν είσαι γονιός , η ιδέα να προστεθεί ευθύνη για τη φροντίδα και τη σίτιση ενός κατοικιδίου ζώου στο ήδη φορτωμένο πρόγραμμα σου μπορεί να φαντάζει αβάσταχτη.

Όμως, έχοντας ένα σκυλί, γάτα, λαγουδάκι, χάμστερ ή άλλο ζώο ως μέλος της οικογένειας τα παιδιά θα επωφεληθούν πραγματικά.

Μελέτες έχουν δείξει ότι τα παιδιά που έχουν κατοικίδια ζώα έχουν καλύτερα αποτελέσματα, ειδικά στον τομέα της Συναισθηματικής Νοημοσύνης (EQ), η οποία έχει συνδεθεί με την πρόωρη ακαδημαϊκή επιτυχία, ακόμη περισσότερο από τη παραδοσιακή μέτρηση νοημοσύνης IQ.

Ακόμα καλύτερα νέα είναι ότι σε αντίθεση με το IQ, το οποία θεωρείται από τους περισσότερους ειδικούς αμετάβλητο (δεν μπορεί να αλλάξει πραγματικά το IQ με το διάβασμα), η EQ μπορεί να βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου με εξάσκηση.

Οι φίλοι των ζώων μπορoύν να βοηθήσουν τα παιδιά να καλλιεργήσουν δεξιότητες που βελτιώνουν τη Συναισθηματική τους Νοημοσύνη (τα σκυλάκια και τα γατάκια δεν προσπαθούν καν-τό χουν απο τη φύση τους.)

Οι παρακάτω δεξιότητες Συναισθηματικής Νοημοσύνης αναπτύχθηκαν σε παιδιά με κατοικίδια:

1. Συμπόνια:

Σύμφωνα με την επιστημονική βιβλιογραφία των Nienke Endenburg και Ben Baarda στο The Waltham Book of Human-Animal Interaction, εάν υπάρχουν κατοικίδια ζώα στο σπίτι οι γονείς και τα παιδιά θα μοιραστούν συχνά τη φροντίδα τους και έτσι τα παιδιά μαθαίνουν πως να φροντίζουν και να καλλιεργούν ένα εξαρτώμενο ζώο.

Ακόμη και τα πολύ μικρά παιδιά μπορεί να συμβάλουν στην φροντίδα και το τάισμα των κατοικιδίων, – ένα 3χρονο παιδί μπορεί να πάρει ένα μπολ με φαγητό και να το βάλει στο πάτωμα για ένα σκύλο ή μια γάτα και στην ίδια ηλικία ένα παιδί μπορεί να επιβληθεί για να διορθώσει ένα ζώο όμορφα, ίσως με το πίσω μέρος του χεριού, ώστε να μην αρπάξει το ζώο.

Η επίβλεψη των παιδιών κατά τη διάρκεια των πρώτων αλληλεπιδράσεων της εκμάθησης αποτελεί μια στιγμή διδασκαλίας. Αργότερα, όταν θα έχουν μάθει, η μνήμη τους και η κατανόηση της ζωής έξω από τον εαυτό τους θα τα συνοδεύει κάθε φορά που θα έρχονται σε επαφή με άλλα ζώα.

Μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να έχουν την ευθύνη για τη βόλτα του σκύλου,να παίξουν μαζί του στην αυλή, να καθαρίζουν τα απορρίμματα της γάτας ή να μεριμνήσουν για τα λαχανικά στο κουνέλι ή το χάμστερ.

Σε μια μελέτη από 3 έως 6 ετών διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά με κατοικίδια διαθέτουν περισσότερη εμπάθεια απέναντι σε άλλα ζώα και ανθρώπους, ενώ μια άλλη μελέτη διαπίστωσε ότι απλά έχοντας ένα κατοικίδιο σε μια σχολική τάξη τα παιδιά γίνονται πιο συμπονετικά.

2. Αυτοεκτίμηση:

Η φροντίδα για τα κατοικίδια ζώα χτίζει επίσης την αυτοεκτίμηση επειδή η ανάθεση κάποιου σημαντικού καθήκοντος (όπως το να γεμίζει το μπολ με νερό για τον σκύλο) δίνει στα παιδιά μια αίσθηση ολοκλήρωσης και τα βοηθά να αισθάνονται ικανά και ανεξάρτητα.

Τα κατοικίδια μπορεί να κάνουν ιδιαίτερα καλό στα παιδιά που έχουν πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. “(Ένας ερευνητής) διαπίστωσε ότι τα αποτελέσματα της αυτοεκτίμησης των παιδιών αυξήθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια μιας περιόδου εννέα μηνών, όπου τα παιδιά είχαν κατοικίδια στη σχολική τάξη τους.

Συγκεκριμένα τα παιδιά που αρχικά είχαν χαμηλές βαθμολογίες στην αυτοεκτίμηση, ήταν αυτά που κατάφεραν την μεγαλύτερη πρόοδο.”, γράφουν οι Endenburg και Baarda.

3. Γνωστική ανάπτυξη:

Τα παιδιά θα παίζουν με τα κατοικίδια τους ,θα τους μιλάνε, ακόμα και θα τους διαβάζουν (είναι πιο συνηθισμένο απ” ότι μπορείτε να φανταστείτε) και δεδομένα υποστηρίζουν πως αυτή η συναναστροφή μεταξύ παιδιού και κατοικιδίου ωφελεί στην λεκτική επικοινωνία των μικρών παιδιών.

Η ύπαρξη κατοικίδιων ζώων θα μπορούσε να διευκολύνει την εκμάθηση της γλώσσας και την ενίσχυση των λεκτικών δεξιοτήτων στα παιδιά. Αυτό αποδεικνύει πως το κατοικίδιο λειτουργεί και ως αποδέκτης της φλυαρίας του μικρού παιδιού αλλά και ως πόλος έλξης για λεκτικά ερεθίσματα από τα παιδιά, όπως ο έπαινος, η προσταγή, η ενθάρρυνση και η τιμωρία.

4. Μείωση στρές:

Σε έρευνες που έγιναν, τα παιδιά ρωτήθηκαν με ποιόν θα ήθελαν να συμμετέχουν σε ένα πρόβλημα και αυτά ανέφεραν τα κατοικίδια τους, υποδεικνύωντας ότι τα ζώα μπορούν να παρέχουν συναισθηματική υποστήριξη όταν νιώθουν άγχος.

«Η κοινωνική υποστήριξη που παρέχεται από τα κατοικίδια ζώα έχει κάποια πλεονεκτήματα σε σχέση με την κοινωνική υποστήριξη που παρέχεται από τον άνθρωπο. Τα κατοικίδια έχουν την ικανότητα να κάνουν τους ανθρώπους να αισθάνονται άνευ όρων αποδοχή, ενώ οι άνθρωποι μπορεί να επικρίνουν έναν συνάνθρωπο τους,” γράφουν οι Endenburg και Baarda. Τα ζώα είναι άριστοι ακροατές και δεν κρίνουν.

Εάν ένα παιδί αποτύχει σε ένα τεστ ή εκνευρίζει τους γονείς του ,το ζώο θα συνεχίσει να του προσφέρει υποστήριξη και αγάπη.

5. Η κατανόηση του κύκλου ζωής:

Η συζήτηση για τη γέννηση και το θάνατο με τα παιδιά μπορεί να είναι μια δύσκολη υπόθεση για τους γονείς. Μαθαίνοντας τα όμως μέσω της ζωής των ζώων, αποτελεί σίγουρα έναν ευκολότερο τρόπο για να μάθουν και τα δυο μέρη τα βασικά της ζωής.

Ενώ ο θάνατος ενός κατοικιδίου ζώου μπορεί να είναι δύσκολος και επίπονος, μπορεί επίσης να είναι μια σημαντική εμπειρία μάθησης. «… ο τρόπος με τον οποίο οι γονείς και άλλοι άνθρωποι γύρω τους θα αντιμετωπίσουν τη κατάσταση θα επιδράσει το πως τα παιδιά θα αντιμετωπίζουν το θάνατο σε γενικές γραμμές για όλη τους τη ζωή.

Είναι σημαντικό για τους γονείς να συζητήσουν τα συναισθήματά ή τη θλίψη τους ανοιχτά και να τα μοιραστούν με το παιδί. Οι γονείς πρέπει να αποδείξουν ότι είναι φυσιολογικό να έχουμε τέτοια συναισθήματα.

Μαθαίνοντας τη διαχείρηση τέτοιων συναισθημάτων λύπης,για παράδειγμα όταν ένα κατοικίδιο ζώο πεθαίνει, είναι σημαντικό και οι γονείς θα πρέπει να βοηθήσουν τα παιδιά τους σε αυτό.