gatoulitses

Όλοι θα θέλαμε ο σκύλος μας να ζήσει όσο κι εμείς. Δυστυχώς αυτό δε γίνεται. Κάθε ράτσα έχει ένα προσδόκιμο ζωής. Το αν θα το φτάσει ή θα το ξεπεράσει ο δικός μας φίλος, όπως ισχύει και με τους ανθρώπους, εξαρτάται, φυσικά, από αστάθμητους παράγοντες, αλλά και από τις συνθήκες της ζωής του (με τη διατροφή και τη φυσική κατάσταση του ζώου να είναι από τις πιο σημαντικές παραμέτρους).

Ας δούμε μερικές τακτικές ή παραλείψεις που μπορεί να επηρεάσουν αρνητικά το πόσα χρόνια θα μας συντροφεύει το φιλαράκι μας:

Παραταΐζουμε το σκύλο μας.

Για κάθε ράτσα υπάρχουν κάποιες προδιαγραφές, αλλά ακόμα και για τα ημίαιμα ζωάκια, ο κτηνίατρός μας μπορεί να μας συμβουλεύσει για τα επίπεδα του ιδανικού βάρους. Ένας παραταϊσμένος, υπέρβαρος σκύλος, είναι πολύ πιο πιθανό να εμφανίσει προβλήματα υγείας από το καρδιαγγειακό, αναπνευστικό, μυοσκελετικό του σύστημα, απ’ό,τι ένας φιτ! Είναι πολύ δύσκολο να αντισταθούμε στα παρακλητικά, γεμάτα αγάπη μάτια που μας κοιτάζουν κάτω από το τραπέζι, αλλά σκεφτείτε λίγο το μέλλον. Οι ανθρώπινες τροφές δεν είναι κατάλληλες για τους τετράποδους φίλους μας, ενώ το διαρκές «τσιμπολόγημα» επιβαρύνει τη στομαχική τους λειτουργία.

Μπορείτε να ρωτήσετε και τον κτηνίατρό σας, ο σκύλος μας είτε φάει ένα μπολ τροφή είτε μια μπουκιά κοτόπουλο θα γεμίσει το στομάχι του με γαστρικό υγρό (δεν το θέλουμε!). Γι” αυτό και το ιδανικό είναι τα κουτάβια να τρώνε 3 φορές τη μέρα και οι ενήλικοι σκύλοι 1-2 φορές, συγκεκριμένη ποσότητα κατάλληλης τροφής.

Παραμελούμε την καθημερινή άσκηση.

Ο σκύλος μας χρειάζεται καθημερινή άσκηση κι εκτόνωση. Δε σημαίνει ότι επειδή έτρεξε και έπαιξε πολύ το σαββατοκύριακο μπορεί να μείνει όλη την εβδομάδα μέσα. Ανάλογα με τη ράτσα, πρέπει να φροντίζουμε, να παρέχουμε τις κατάλληλες ευκαιρίες άσκησης και εκτόνωσης, αν είναι δυνατόν καθημερινά. Αυτό, εκτός του ότι βελτιώνει τη φυσική κατάσταση του σκύλου μας, μειώνει και τα επίπεδα άγχους και του παρέχει πνευματικά ερεθίσματα. Ένας ευτυχής σκύλος είναι λογικό να ζήσει περισσότερο από έναν στρεσαρισμένο ή θλιμμένο σκύλο.

Στον αντίποδα με το παραπάνω είναι η υπερβολική άσκηση.

Ναι, ο φίλος μας πρέπει να αθλείται. Το παν μέτρον άριστον όμως έχει και εδώ εφαρμογή. Σε γενικές γραμμές οι μικρόσωμοι σκύλοι, ή οι ράτσες που έχουν κοντό μουσούδι έχουν διαφορετικές ανάγκες για άσκηση. Κάποιοι σκύλοι δεν αντέχουν τη ζέστη, άλλοι δεν αντέχουν το κρύο. Γενικά, η άσκηση θα πρέπει να γίνεται σε συνεννόηση με τον κτηνίατρο, αλλά και διαβάζοντας τα σημάδια που μας δείχνει το ζωάκι μας. Αν ξαπλώνει δεξιά-αριστερά, λαχανιάζει υπερβολικά ή πέφτει σε λήθαργο όταν γυρίζουμε σπίτι…ίσως πρέπει να σκεφτούμε ότι το παρακάναμε.

Δεν το εμβολιάζουμε, ψεκάζουμε, δεν του φοράμε αντιπαρασιτικό κολάρο.

Η πρόληψη και προστασία από παράσιτα και έντομα είναι πολύ σημαντική. Αν παραμελήσουμε τον κατάλληλο εμβολιασμό ή τα αντιπαρασιτικά (αμπούλες, σπρέι, χάπια για σκουλήκια), είναι πολύ πιθανό το κατοικίδιό μας να τσιμπηθεί, να αποικηθεί από έντομα ή/και παράσιτα και στη συνέχεια ακόμα και να νοσήσει από ασθένειες όπως η διροφιλαρίωση, η λεϊσμανίαση κλπ.

Δεν κοινωνικοποιούμε επαρκώς το κατοικίδιό μας.

Σημαντικό ρόλο στην ψυχική υγεία του σκύλου μας παίζει και η επαρκής κοινωνικοποίησή του με άλλα ζώα και ανθρώπους από μικρή ηλικία και για όλη του τη ζωή. Τα ζώα που δεν είναι επαρκώς κοινωνικοποιημένα εμφανίζουν μεγαλύτερα επίπεδα στρες και είναι πιθανό να αναπτύξουν φοβίες ή/και επιθετική συμπεριφορά. Και ναι, όπως και στον άνθρωπο έτσι και στα ζώα το στρες έχει καταστροφικές συνέπειες στην υγεία και άρα στο προσδόκιμο ζωής.

Αποφεύγουμε τη στείρωση.

Παρ” όλο που υπάρχει έντονη αντιπαράθεση ανάμεσα στους υποστηρικτές και τους επικριτές της στείρωσης / ευνουχισμού, είναι αλήθεια ότι με τον τρόπο αυτό γλιτώνουμε μορφές καρκίνου, αλλά και προβλήματα ορμονικά-συμπεριφοράς που δυσκολεύουν τη ζωή του σκύλου μας.

Είναι, μάλλον, κοινώς αποδεκτό, ότι οι σκύλοι χρησιμοποιούν τη συνουσία μόνο για αναπαραγωγικούς σκοπούς και δεν τους προσφέρει την ευχαρίστηση που προσφέρει στον άνθρωπο ή τα δελφίνια! Με τη στείρωση αποφεύγουμε μαστίτιδες, ανεμογκάστρι, καρκίνους γεννητικού συστήματος για τα θηλυκά μας.

Με τον ευνουχισμό, μειώνονται τα επίπεδα στρες και η επιθετικότητα και αντίστοιχα αποφεύγονται οι προστατίτδες και οι καρκίνοι προστάτη και όρχεων για τα αρσενικά μας. Και στην τελική, μειώνεται και ο αριθμός των αδέσποτων-παρατημένων σκύλων που προκύπτει από αλόγιστη και ανεμπόδιστη αναπαραγωγή.

Η εκπαιδευτικός Χρύσα Χατζηπαυλή, έχει πολύ μεγάλη εμπειρία από την καθημερινότητα της συμβίωσης με γάτες κάθε είδους και κάθε ηλικίας, και μας δίνει χρήσιμες συμβουλές.

Η υγεία και μακροζωία μιας γάτας εξαρτάται κυρίως από την πρώτη παιδική της ηλικία, όταν είναι νεαρό γατάκι. Εάν έχει διανύσει τα πρώτα χρόνια της ζωής της χωρίς περιπέτειες υγείας, αναμένεται να ζήσει τουλάχιστον 15-16 χρόνια, ενώ υπάρχουν γάτες που ζουν 19, 20, 25 ή ακόμα και 30 χρόνια.

Αυτό, βέβαια, είναι σπανιότερο, να ζήσει δηλαδή μια γάτα τόσο πολύ, όμως για 15 χρόνια θα την έχουμε σίγουρα κοντά μας εάν προσέξουμε δύο-τρία λεπτά σημεία: οι γάτες που ζουν μόνο μέσα στο σπίτι μας, ή μέσα στο σπίτι και έξω στον κήπο, καλό είναι να στειρωθούν νωρίς για να μπορέσουν να διατηρήσουν την καλή τους υγεία και τη μακροβιότητά τους. Η επαναλαμβανόμενη διαδικασία αναπαραγωγής της γάτας σιγά σιγά την εξοντώνει.

Τις θηλυκές γάτες, η διαδικασία της αναπαραγωγής τις κουράζει αφάνταστα και τις ρίχνει σαν οργανισμούς, ενώ οι αρσενικοί γάτοι, πολύ συχνά σκοτώνονται στο κυνήγι της θηλυκιάς και η ζωή τους τερματίζει νωρίς και άδοξα. Μια γάτα μπορεί να μας χαρίσει πάρα πολλά χαρούμενα χρόνια, εάν είναι υγιής και αν φροντίσουμε να είναι στειρωμένη για να μην χρειάζεται να είναι απόλυτα περιορισμένη, ή εναλλακτικά να είναι απόλυτα περιορισμένη εάν δεν θέλουμε να αναπαράγεται. Βέβαια, η αναπαραγωγή μιας γάτας δίνει ιδιαίτερη χαρά σε όλη την οικογένεια, και ιδιαίτερα στα μικρά παιδιά, γιατί τα μικρά γατάκια είναι ένα από τα ωραιότερα θεάματα που μπορεί κανείς να δει μέσα στο σπίτι του. Στη συνέχεια όμως, είναι δύσκολο να διαθέσουμε αυτά τα γατάκια, και ακόμα δυσκολότερο να κρατήσουμε όλον αυτόν τον πληθυσμό που μπορεί σε έναν χρόνο μια γάτα να φέρει στο σπίτι μας. Γι’ αυτό, θα ήταν φρόνιμο να σκεφτούμε πόσες φορές θα επιτρέψουμε στη γάτα μας να αναπαραχθεί.

Ο αρσενικός γάτος δεν έχει τέτοιο πρόβλημα, πηγαίνει και αναπαράγει αλλού, οπότε δεν θα μας φέρει νεαρά γατάκια στο σπίτι. Μπορεί όμως να μας αφήνει δυσάρεστες μυρωδιές, αλλά και ψεκασμούς, οι οποίοι σηματοδοτούν τον χώρο του και τον «βοηθούν» να φωνάζει τις φίλες του να έλθουν πιο κοντά. Ίσως πρέπει να σκεφτούμε λοιπόν, τον περιορισμό του γάτου μας ή την επιθυμία μας να μην θέλουμε η θηλυκιά να μπει σε διαδικασία αναπαραγωγής. Η υγεία της γάτας εξαρτάται από την ίδια, από το πόσο καλά γονίδια έχει από τους γεννήτορές της, αλλά και από εμάς που φροντίζουμε την καθαριότητά της, την τροφή της, την επίσκεψη στον κτηνίατρο, τους εμβολιασμούς της και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ένας οργανισμός για να είναι υγιής.

Η γάτα μπορεί να κάνει εμφανή τα γηρατειά της, δηλαδή να φαίνεται καθαρά ότι έχει μπει κανονικά στην τρίτη ηλικία, μετά τα 14-15 της χρόνια. Τότε, θα πρέπει να μένει ήρεμη, χωρίς να την ενοχλούμε, στη γωνιά που έχει διαλέξει αυτή, ενώ παράλληλα πρέπει να προσέχουμε ιδιαίτερα και το φαγητό της. Θα πρέπει να μας συστήσει ο κτηνίατρος την κατάλληλη διατροφή για μια γάτα που έχει μπει για τα καλά στην τρίτη ηλικία, ώστε να μην επιβαρύνονται τα νεφρά ή το συκώτι της.

Κατά τα άλλα, η ηλικιωμένη γάτα δεν θέλει πάρα πολλή δραστηριότητα, οπότε δεν θα την ενθαρρύνουμε συχνά να παίζει όπως το μικρό γατάκι. Μπορεί από μόνη της να κινείται λίγο, όμως τις περισσότερες ώρες θα τις περνά ξαπλωμένη να ξεκουράζεται ή να παρατηρεί την κίνηση έξω από το παράθυρο. Δεν είναι κουραστική για τον ιδιοκτήτη η τρίτη ηλικία της γάτας, γιατί δεν είναι σαν άλλα κατοικίδια που θέλουν ιδιαίτερη φροντίδα. Η γάτα απλώς θέλει να κάθεται στη γωνιά της, να έχει το φαγητό της όταν το επιθυμεί, την ησυχία και τη ζέστη της. Πρέπει να το προσέξουμε αυτό, ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες. Μια ηλικιωμένη γάτα δεν πρέπει να εκτίθεται στο κρύο, πρέπει να παραμένει ζεστή και ήσυχη σε ηλιόλουστο μέρος αν είναι δυνατόν, ή κοντά σε μια θερμή πηγή. Η γάτα είναι πολύ ευάλωτη στο κρύο, και το παραμικρό κρυολόγημα μπορεί να κοστίσει τη ζωή της όταν είναι σε προχωρημένη ηλικία και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει τόσο καλά.

Ο κτηνίατρος Γιώργος Ρόζος, μας λέει: «Πλέον, είναι απολύτως εφικτό η γάτα μας να ζήσει και πάνω από τα 20 χρόνια, και αυτό συμβαίνει για τρεις λόγους: κατ’ αρχάς, τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί πολύ η νοοτροπία των ιδιοκτητών, οι οποίοι πλέον είναι ενημερωμένοι, προσέχουν και παρακολουθούν το ζώο τους σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, φροντίζοντας για εμβολιασμούς, καλή διατροφή και επισκέψεις στον κτηνίατρο. Όμως, το προσδόκιμο ζωής της οικόσιτης γάτας έχει αυξηθεί και από την πρόοδο των ειδικών τροφών, οι οποίες πλέον είναι πολύ καλύτερα μελετημένες για να προσφέρουν υγεία και μακροζωία σε ένα ζώο που τρέφεται κατά κύριο λόγο από έτοιμες τροφές.

Ο τρίτος λόγος είναι, φυσικά, η πρόοδος της κτηνιατρικής επιστήμης, με νέες εξελίξεις τόσο στην έγκαιρη διάγνωση όσο και στην πρόληψη και θεραπεία των ασθενειών. Μια γάτα μπαίνει στην τρίτη ηλικία μετά το 14ο έτος της, οπότε ο ιδιοκτήτης θα πρέπει να προσέχει πιο πολύ την ποιότητα της διατροφής της και κυρίως να ξεκινήσει να παρακολουθεί με περισσότερη προσοχή το βάρος, γιατί αν αρχίσει να παχαίνει η γάτα μπορεί να οδηγηθεί σε σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ. Επίσης, πρέπει να ελέγχει τακτικά το τρίχωμα, το δέρμα και τα δόντια της και να είναι συνεπής στα εμβόλια, ώστε να αποφύγουμε όλων των ειδών τα παράσιτα.

Μια φορά το χρόνο, η γάτα πρέπει να κάνει εξετάσεις αίματος προκειμένου να παρακολουθούνται οι λειτουργίες των νεφρών, του συκωτιού και του ήπατος, ενώ σε οποιαδήποτε υποψία ασθένειας να καλείται ο κτηνίατρος – γιατί, όπως και σε όλα τα θηλαστικά, κατά την τρίτη ηλικία ο οργανισμός είναι πιο αδύναμος και πιο ευάλωτος σε ασθένειες.»

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σκοτώνουν μόνο και μόνο για να τονώσουν το εγώ τους και για να έχουν μία φωτογραφία για να δείξουν στους φίλους τους.

Για μία κυνηγό όμως και τον οδηγό της, τα πράγματα πήραν μία παράξενη τροπή. Δεν είχαν ιδέα πως το λιοντάρι που σκότωσαν είχε και βοήθεια και αυτό το μεγάλο αγόρι δεν θα τους αφήσει να ξεφύγουν έτσι απλά.

Η γυναίκα από την Αμερική και η χαζή κυνηγός προσπαθούν να βγάλουν φωτογραφία από το ‘κατόρθωμά’ τους, όταν βλέπουν κάτι να τους πλησιάζει από πίσω.

Το Κάρμα δεν συγχωρεί και το βίντεο το αποδεικνύει αυτό. Είναι λυπηρό να βλέπουμε έναν άνθρωπο να χάνει τη ζωή του, αλλά όταν προκαλείς την τύχη σου σε τέτοια ‘παιχνίδια’, να περιμένεις την πιθανότητα η φύση να σε εκδικηθεί.

Πολλές φήμες λένε ότι το βίντεο μπορεί να είναι και προϊόν μοντάζ...Τα συμπεράσματα δικά σας!!!

1.) Κάθε στιγμή που με αφήνεις μόνο (ακόμη και για λίγο) είναι δύσκολη για μένα.
Σε παρακαλώ να το σκεφτείς αυτό πριν με υιοθετήσεις….

2.) Μη με παραμελείς και μη με τιμωρείς πολύ σκληρά. Εσύ έχεις τη δουλειά σου, τα χόμπυ σου, τους φίλους σου – εγώ έχω μόνο εσένα.

3.) Σε παρακαλώ να μου δίνεις αρκετό χρόνο για να καταλάβω τι περιμένεις από μένα.

4.) Πριν με χτυπήσεις πάνω στο θυμό σου, παρακαλώ θυμήσου πως θα μου ήταν εύκολο να σου δαγκώσω το χέρι – αλλά ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο.

5.) Σε παρακαλώ να μου μιλάς συχνά, γιατί ακόμη και αν δεν καταλαβαίνω πάντα τι μου λες, γνωρίζω τη φωνή σου και τις αποχρώσεις της πολύ καλά.

6.) Σε παρακαλώ να με αφήνεις που και που να τρέχω στην εξοχή – είναι καλό και για σένα.

7.) Σε παρακαλώ να είσαι γενναιόδωρος με το φαγητό μου. Έχει καλύτερη γεύση όταν μου το προσφέρεις εσύ και είμαι πρόθυμος να δουλέψω σκληρά γι’ αυτό.

8.) Εσύ και κανείς άλλος εισαι το αφεντικό μου. Σε παρακαλώ μη με αναγκάζεις να υπακούω σε ξένους ή να τους αποδεικνύω την εξυπνάδα μου – και μη με ταπεινώνεις μπροστά τους.

9.) Σε παρακαλώ να θυμάσαι πως με τον καιρό εξελίσσομαι σε μία μοναδική προσωπικότητα με τα δικά της χαρακτηριστικά, ελαττώματα και συναισθήματα. Σε παρακαλώ να δεχτείς πως είναι τόσο σημαντικά για μένα, όσο και τα δικά σου για σένα.

10.) Σε παρακαλώ να με φροντίζεις όταν αρρωσταίνω και όταν γεράσω – γιατί και εσύ μια μέρα θα γεράσεις.

Πηγή: petnews365

Τα πρώτα βήματά σου ήταν γρήγορα. Μάλλον βιαζόσουν. Πάντα βιαζόσουν. Προσπαθούσα να περπατήσω δίπλα σου.

Να σε φτάσω. Δεν σε προλάβαινα.....

Τα πόδια μου ήταν μικρότερα και το βήμα σου ταχύ. Αυτή ήταν η πρώτη μας γνωριμία. Δεν ήσουν τόσο κακόκεφος όταν ήρθες στο μέρος που μας φρόντιζε η κυρία από τη φιλοζωική.

Με κοίταξες. Χαμογέλασες. Ρώτησες. Έμαθες.

Λίγη ώρα αργότερα βρισκόμουν στην αγκαλιά σου. Μέχρι να περάσουμε την πόρτα του μαγαζιού. Μετά με άφησες κάτω. Αδιάφορα. Κι άρχισες να προχωράς μπροστά. Μπορεί και να έβρισες. Δεν το θυμάμαι καλά. Μπορεί να μην άκουσα. Να έκανα πως δεν άκουσα. Ήμουν τόσο ευτυχισμένος που είχα ένα καινούριο φίλο. Ένα καινούριο σπίτι. Τίποτα δεν με ένοιαζε. Παρά μόνο να είμαι μαζί σου.

Τα πρώτα σημάδια της βίαιης συμπεριφοράς σου..

Μαζί σου ήμουν και όταν πέταξες το ποτήρι κάτω μετά από ένα τηλεφώνημα. Σε είχαν εκνευρίσει πολύ. Άρχισα να γαυγίζω.

Γιατί δεν μου έλεγες ποιος σε στεναχώρησε να γαυγίσω εναντίον του; Να τον φοβερίσω. Να του υπενθυμίσω ότι δεν μπορεί κανείς να σε στεναχωρεί. Κανείς δεν μπορεί να στεναχωρεί τον καινούριο μου φίλο. Τα θραύσματα από το ποτήρι βρήκαν το δεξί μου πόδι. Τα δύο μου δάχτυλα πληγώθηκαν.

Άσχημα. Άρχισα να γαυγίζω εντονότερα. Με κοίταξες με ένα ύφος που με πάγωσε. Δεν σε είχα ξαναδεί έτσι. Δεν σε είχα φανταστεί έτσι. Σίγουρα όχι τη μέρα που με πήρες από το σπίτι που ήμουν με τα υπόλοιπα φιλαράκια μου και εκείνη την καλή κυρία.

Φοβήθηκα. Άρχισα να κλαψουρίζω. Κουτσαίνοντας πήγα στο δωμάτιο που μου είχες φτιάξει. Έξω είχε κρυφτεί ο ήλιος.

Κάπως έτσι άρχισαν όλα..

Ήλιο είχε θυμάμαι όταν ήρθε το πρώτο χτύπημα. Έτσι στα ξαφνικά. Καθόμουν δίπλα σου στον καναπέ. Αμίλητος. Τις τελευταίες μέρες δεν είχα όρεξη και κέφι. Με είχε πειράξει η συμπεριφορά σου. Ο τρόπος σου. Δεν είπα τίποτα. Αποφάσισα να κρατήσω μούτρα και να παρακολουθώ βουβά το σαχλό ποδοσφαιρικό παιχνίδι στην τηλεόραση που τόσο αγαπούσες. Και εκεί συνέβη. Κατέβασες το πόδι σου πάνω μου. Τινάχτηκα. Πόνεσα. Σε κοίταξα. Μα είναι δυνατόν να μη με βλέπει, σκέφτηκα!

Και τότε ήρθε το δεύτερο χτύπημα. Κλωτσιά. Στα πλευρά. Με δύναμη. Άσπρισαν όλα. Δεν ήξερα τι να κάνω. Που να πάω. Ξαφνικά το δωμάτιο φάνταζε πολύ μακριά. Σε άλλη γη. Και ακολούθησε τρίτο και τέταρτο χτύπημα. Κλαψούρισα. Γαύγιζα. Είχα θυμώσει. Δεν κάνουν έτσι οι φίλοι, σκέφτηκα. Άρχισες να χαμογελάς. Είχες ξεδώσει. Με χάιδεψες και πήγες για ύπνο. Ατάραχος. Το σκοτάδι πύκνωνε έξω από το παράθυρο. Τίποτα δε θα ήταν ίδιο.

Ο φόβος για την επόμενη κακοποίηση..

Τις επόμενες μέρες ζούσα με τον φόβο. Προσπάθησα να σε πλησιάσω. Να σε προσεγγίσω. Να δω τι συμβαίνει, ποιο είναι το λάθος

Εγώ φταίω είχα πείσει τον εαυτό μου. Κάτι θα έκανα πάλι. Για αυτό και ο προηγούμενος φίλος μου με εγκατέλειψε σε έναν απομονωμένο δρόμο. Αλλά δεν με άφησες να σε πλησιάσω. Μόνο για να με κλωτσήσεις, να με πατήσεις επιδεικτικά με την παντόφλα σου ή να ουρλιάξεις μπροστά στο πρόσωπό μου. Άρχισα να τα χάνω. Γρήγορα το χαμόγελο επέστρεφε στο πρόσωπό σου. Όταν μου έριχνες την μπύρα σου. Όταν έκρυβες το δωμάτιό μου ή έσπαγες τα πράγματά μου.

Όταν με κλείδωνες για ώρες σε έναν χώρο χωρίς φως. Χωρίς νερό. Κάποια στιγμή ήμουν νηστικός για ώρες. Μέρες. Μου πέταξες λίγη τροφή. Ίσα για να πάρω τα πάνω μου. Για να με κλωτσήσεις και πάλι. Ήταν Σάββατο. Ξημερώματα Κυριακής.

Η φυγή ήταν η μόνη λύση!

Εκείνη την Κυριακή, θα τη θυμάμαι για πάντα. Μου είχες ρίξει νερό βίαια για να με ξυπνήσεις. Τα είχες καταφέρει. Δεν είχα τρομάξει περισσότερο στη ζωή μου. Μετά κατέβηκες να πάρεις τσιγάρα. Πάγια συνήθεια της Κυριακής.

Είδα την πόρτα ανοιχτή. Δεν το σκέφτηκα λεπτό.

Δεν είχα πλέον κάποιο σπίτι για να στεναχωρηθώ που θα αφήσω πίσω. Κατέβηκα προσεκτικά τα σκαλιά και βγήκα στον δρόμο. Σε είδα από μακριά γυρισμένο πλάτη να πληρώνεις τα τσιγάρα σου. Άρχισα να τρέχω προς την αντίθετη πλευρά. Κουτσαίνοντας. Ήμουν ακόμα βρεγμένος... Σου είχα ξεφύγει.



Έκτοτε περιπλανιέμαι στους δρόμους. Δεν έχω δικό μου σπίτι, αλλά έχω πολλούς αδέσποτους φίλους. Έχουν περάσει αρκετοί από αυτούς τα ίδια. Φαίνεται τελικά πως δεν μπορούν να γίνουν όλοι φίλοι με όλους. Φαίνεται τελικά ότι μερικοί δεν μπορούν να γίνουν φίλοι ούτε με τον εαυτό τους.
olapet.gr